നീയെവിടെ...

ഋതുഭേദങ്ങൾക്കിടയിലെന്നൊ
കാലം വരച്ചിട്ട നിറകൂട്ടുകളിൽ
മാനം നോക്കി നടന്ന ഞാൻ
നിന്നെ കണ്ടതെന്നായിരുന്നു...

ശിശിരത്തിന്റെ തണുപ്പും
വസന്തം വിരിയിച്ച പൂക്കളും
ഗ്രീശ്മോഷ്ണവും ഒരുമിച്ചാവാഹിച്ച
ആ കണ്ണുകൾ ,ആ വശ്യത
എന്നായിരുന്നു ഞാൻ കണ്ടത്...

ആ ചുണ്ടിനൊന്നു മുത്താതെ
മാറിലൊന്നു നോക്കാതെ
വിരലൊന്നനക്കാതെ എന്നെ
ഇരുത്തിയ ആ കണ്ണുകളെവിടെ...

മൂടൽ മഞു പോലെ വന്ന്,
മുന്നിൽ വിശ്വ സൌന്ദര്യമായി
ഒടുവിൽ ഒരു ചെറു വെയിലിൽ
മഞുപോലുരുകി എവിടെയാണു
നീ നിലം പതിച്ച് നഷ്ടമായത്..

മഞു പെയ്യുന്ന ഈ രാത്രിയിൽ
എനിയ്ക്കിനിയും സമയമില്ല
എന്നെത്തെയും പോലെ ഞാനിന്നും
മൂകമായ് തിരിച്ച് പോകട്ടേ...

പാതി കത്തിയ കരിഞ പന്തം
അറിയാതെ , തട്ടി വീഴാതെ
എള്ളിൻ പൂവും നവ ധാന്യങ്ങളും
മുളച്ച ഈ മണൽ കൂനയിളക്കാതെ
മെല്ലെയീ തെങ്ങിൻ പൂക്കല ഇളക്കിയ
കഴിയിലൂടെ തന്നെ എനിയ്ക്ക്
താഴൊട്ടൂർന്നിറങ്ങണം, അവിടെ
നിന്നെ കാത്തിരിക്കാൻ എനിക്കെന്റെ
തണുത്ത് മരവിച്ച ശരീരവും, കൂട്ടിനായി
നിന്റെ പ്രകാശം പരത്തിയ കണ്ണീലേക്ക്
നോക്കി ഇരുട്ടിലായ എന്റെ കണ്ണൂകളും
അടഞിരിപ്പുണ്ട്... നിന്നെയും കാത്ത്...

© മുരളീധരന്‍ സാര്‍...